Dieta D'Adamo

Maciey82- dzięki za linka; niestety moje pytania dotyczą konkretnego przypadku i zastosowania diety w wieku starczym i potrzebne mi konkretne odpowiedzi

Dziękuję za odpowiedź i wskazanie fachowych źródeł wiedzy.

Ciekawi mnie opinia p. Dariusza Szukały na zadane pytania i byłabym niezmiernie wdzięczna za jego wypowiedź.

Co oczywiście nie zmienia faktu, że wasza poradnia jest NAJBARDZIEJ KOMPETENTNYM adresem w kwestii odżywiania.

Pozdrawiam serdecznie.

Tutaj mój przedmówca napisał już wiele bardzo cennych informacji. Jeżeli miałbym jednak dodać coś od siebie, to myślę (przynajmniej z tego co przeczytałem) , że dieta mamy mimo pewnych ograniczeń, jest nadal dość różnorodna i raczej nie powinna budzić większych niepokojów. To, że wyrównał się cukier to niewątpliwie bardzo cenne. Czy natomiast ten ubytek wagi jest zbyt duży i nadmierny, trudno mi powiedzieć, ponieważ nie mam pojęcia jaka była waga wyjściowa mamy i czy rzeczywiście była problemem. Jej sposób żywienia ukierunkowany na dużą ilość dość wartościowych produktów bez wątpienia przynosi wiele korzyści. Osobiście uważam, że lepiej żywić się tak, niż jeść byle co. Aktualna dieta mamy nie powinna zrobić jej żadnej krzywdy, pod warunkiem, że nie staje się zbyt ubogoenergetyczna (to mogłoby zbyt bardzo ograniczać wartość odżywczą pożywienia). Oczywiście byłoby cenne gdyby ten "repertuar żywności" się nieco wzbogacił, ale myślę, że nie ma aż tak wielkiej konieczności prowadzenia walki o zmianę sposobu jej żywienia :) Jeżeli mamie to służy i czuje się na tej diecie świetnie, to pozwólmy jej spokojnie cieszyć się nią dalej. :)

Dziekuję za odpowiedź.

W mamy przypadku nie sposób powiedzieć, że jadła byle co zanim podjęła dietę. Myślę, że problemem jest zaślepienie, które tworzy się wokół spożywania tylko i wyłącznie określonych pokarmów.
Jeśli deklaruje się - "do końca życia nie będę jeść kurczaka, ani nabiału ani wieprzowiny" bo tak chce autor diety, to chyba już jakieś ekstremum.
Zaznaczam, że ograniczenia dotyczące popularnie znanych niezdrowych pokarmów mama wprowadzała konsekwentnie od conajmniej 30 lat. Niestety obecnie zjada tylko to co wymieniłam powyżej. Zaczynam myśleć czy to nie jest czasem ortoreksja pokarmowa, która sprytnie przykrywa się szyldem diet grup krwi. Czy czasem obserwując trend wykluczania z jadłospisu np "grupy obojętne dozwolone często", w szczycie sezonu zimowego jak zeszłej zimy nie usłyszę "ja nie mam co jeść" albo " ty z twoją grupą B to masz dobrze! możesz jeść nabiał".Tu właśnie "cieszenie się dietą" nie ma miejsca. To raczej strach przed cukrzycą, którą mieli dziadkowie, strach przed wszechobecnym rakiem albo byciem niedołężnym.

Co do wartości energetycznej - łatwo domyslić się, że niedobór jest znaczny. Przy siedząco-leżącym trybie życia stały spadek w tempie ok.1.5 kg na miesiąc oznacza niedobór ok10.000 kcal. Zapotrzebowanie na kalorie jest niskie w tym wieku, toteż duży niedobór wskazuje na ubogokaloryczność diety.
Pozostaje jeszcze kwestia estetyczna; skóra nie nadąża za spadkiem wagi.

Suma sumarum- mam trzy drogi:
1. odwieźć mamę od tej diety
2. przekonać do rozszerzenia "repertuaru"
3. nie ingerować
Dodam, że batalię o uaktywnienie fizyczne już dawno przegrałam:(
Skoro droga 2. jest najlepsza proszę o wskazanie argumentów, mocnych argumentów, bo z mamy "twarda sztuka":)

Pewnie potrzebne będą dane; wzrost-172, wiek-71 lat udręki, waga obecnie-73; z czego tłuszcz-35.1, woda 44.6, raczej "ciężkiej kości". Wyniki świetne, prawda?

Pozdrawiam serdecznie

No cóż, próba przeobrażania u mamy zakorzenionych od 30 lat poglądów żywieniowych może okazać się dość trudna. Szczególnie jeżeli człowiek przekracza 70 lat życia. Wówczas jest już dość oporny na wprowadzanie jakiś większych zmian w swoim sposobie życia. Stąd pewnie także przegrana batalia o aktywność fizyczną :) Druga sprawa, że rzadko kiedy współdomownik, nawet pomimo sporej wiedzy w danym temacie będzie autorytetem, dlatego myślę, że osobiście z tym tematem będzie poradzić sobie trudno. Jak wcześniej wspomniałem, póki dieta bazuje na wyborze produktów z jakiś różnych grup żywnościowych, to nie powinno być obaw. To, że mama nie będzie jadła kurczaka czy wieprzowiny nie wydaje się problemem. Potrzebne składniki jest w stanie dostarczyć w innych spożywanych produktach. Bardziej znacznym problemem może być pogłębiający się deficyt energetyczny, który w efekcie doprowadza również do wielu niedoborów odżywczych, a te mogą się jeszcze wyraźniej nasilać, gdy podaż wielu produktów z takich czy innych względów będzie ograniczana. Myślę, ze łatwiej będzie Pani zaakcentować kwestię konieczności utrzymania nieco większej ilości kalorii w diecie niż eliminowania produktów. Trudno mi powiedzieć jak mama się odżywia, ale z to co czytam między wierszami, podaż odpowiedniej ilości jedzenia może być tutaj znacznie ograniczona. Wprawdzie organizm adaptuje się z biegiem czasu do określonego pułapu energetycznego, to jednak w pewnych niesprzyjających okolicznościach: jakieś zapalenie, stan chorobowy, może wywołać lawinę nieszczęść, szczególnie w wieku podeszłym. Tak jak wspomniałem będzie Pani pewnie łatwiej zasugerować pewne rzeczy nawet z pomocą sąsiadki niż osobiście. Myślę, że na Pani starania mama może być już mocno uodporniona :) Najlepiej, gdyby Pani skorzystała z pomocy np. lekarza rodzinnego, który miałby tutaj pewnie większy wpływ. Nie chciałbym tutaj tworzyć jakiś szczególnych zaleceń, ponieważ kompletnie nie znam całej tej sytuacji, więc to co piszę opiera się jedynie na pewnych moich intuicyjnych skojarzeniach. Myślę, ze pomocne w wyobrażeniu tego jak mama się odżywia byłoby zrobienie szczegółowej analizy żywieniowej z dokładnym sprawdzeniem zawartości wszystkich składników odżywczych w diecie, zbadaniem ich proporcji oraz przedstawieniem wszystkim zależności i zagrożeń. Skoro mama obecnie tak mocno zawierza naukowym teoriom to będzie na pewno łatwiej taką analizą przemówić do wyobraźni. W tym temacie powinien Pani bez problemu pomóc każdy dietetyk.

Popieram dr. Szukałę, co do stwierdzenia, że ludzie starsi często pomimo dużej wiedzy żywieniowej bliskich im osób są "uodpornione" na takie starania i ingerencję. Bardzo trafna analiza .Zgadzam się, że często (są wyjątki) autorytetem dla takiej osoby byłby lekarz rodzinny/ trafniej dietetyk (podkreślając z poza najbliższych). Sam osobiście przegrywałem "batalię" ze swoją matką (65 lat) na temat jednostronności jej diety przy obecnych kilku schorzeniach i zaprowadziłem ją do dietetyka. Doskonała wstępna edukacja zmieniła upodobania "wyhodowane" latami. Zaletą jest odpowiednie podejście psychologiczne do takiego człowieka, z jakim się spotkała. Pozdrawiam i powodzenia dla Pani mamy.

Dziękuję za zalecenia i gratuluję intuicji:) Jeśli uda mi się skierować mamę do dietetyka to będzie największy mój sukces. Zalecenia najlepiej gdyby były wydane drukiem lub zawarte w audycji radiowej - wtedy może byłaby szansa na korektę. Może powinnam napisać do dr. D'Adamo z prośbą o aneks do ksiażki, bo mi się mama zagłodzi postępując w myśl jego wskazań;)
Na razie ma jeszcze ok 10 kg "w zapasie" . Może metabolizm się spowolni albo zapotrzebowanie się zmniejszy z czasem?
Dla własnej orientacji (a może uspokojenia) zrobię spis potraw i policzę BTW i kaloryczność- przynajmnniej przybliżoną. Znajdę dietetyka w okolicy i może namówię ją na wizytę. Proszę trzymać kciuki!
Pozdrawiam ciepło